به دو گفته شد : « از آن زن هيچ كس باقى نمانده است . » پس از ثويبه ، زنى كه پيغمبر خدا را شير داد ، حليمه ، دختر ابو ذؤيب بود . نام ابو ذؤيب ، عبد الله بن حارث بن شجنه از فرزندان سعد بن بكر بن هوازن بود . شوهرش نيز حارث بن عبد العزى نام داشت . نام برادر و خواهران رضاعى پيامبر ( ص ) عبد الله و انيسه و جذامه بود . جذامه به « شيماء » شهرت داشت كه به معنى زن خالدار است . شيماء به اتفاق مادر خود ، حليمه ، از پيامبر نگهدارى مىكرد . پيامبر خدا ( ص ) پس از اين كه با خديجه زناشوئى فرمود ، حليمه به نزدش رفت . حضرت محمد ( ص ) او را بنواخت و پاداش داد . حليمه ، پيش از آن كه پيغمبر مكه را بگشايد ، در گذشت . پس از فتح مكه ، يكى از خواهران حليمه به حضور او رسيد . پيغمبر از او سراغ حليمه را گرفت و او درگذشت وى را به پيغمبر خبر داد . به شنيدن اين خبر ، پيغمبر اندوهگين گرديد و چشمانش تر شد . آنگاه دربارهء بازماندگان وى پرسش فرمود ، و او از آنچه در اين باره مىدانست پيغمبر را آگاه ساخت . سپس آنچه را كه مىخواست به حضرت باز گفت و پيغمبر نياز او را برآورد . عبد الله بن جعفر بن ابو طالب گفته است : حليمهء سعديه تعريف مىكرد كه با چند زن ديگر براى دايگى